Mentras ceaban
-
Herminia
: Bueno Amanda xa pensaches con quen casar?
-
Amanda
: Xa empezamos outra vez xa sabedes que non me gusta falar diso
-
Anton
: Dame o mesmo que non che guste que te falen diso xa sabes que tes que ir pensando
en eso
-
Amanda
: E que non entendo por que teño que pensar xa niso se so teño 13 anos
-
Anton
: Pois por eso mismo esta e a idades mais influenciable en canto ao amor por
eso temos que protexerte ds mortos de fame e emparexarte con xente do noso
nivel como por exemplo os Pérez
-
Amanda
: E dalle que non me cae ben Adrián e ben sabes que non vou querer casar con el
-
Herminia
: Amanda non te cabrees o teu pai faino por ben
-
Amanda
: Non porque se deverdade se preocupara
por min non me quereria emparexar con Adrián
-
Anton
: Non podias haber saido a túa irma Antonia verdade tiñas que ser unha liberal
-
Amanda
: Mira papa pensa o que queiras pero non penso seguir con esta convesacion
voume a dar unha volta
-
Antón
: Amanda proivoche que vaias a ningunha parte volve aquí agora mesmo
-
Amanda
: Adeus
-
Antón
: Eu non sei que vou facer con esat picara non o sei
-
Herminia
: Tranquilo Antón non te extreses
-
Amanda
: Nadie me entende non lles importo o unico que queren e que o seu estatus social
non baixe
-
David
: Queta esto e un secostro as manos ven altas
-
Amanda
: Haaaa socorro!!!!!!!!!
-
Carlos
: Que ha sido eso pareceume como se fora un grito. Non Amanda esta en peligro
debo ir a rescatala
-
Ricardo
: Espera que chamo a policia
-
Carlos
: Non hai tempo
-
David
: Vamos chorica e como grites cravote a navaxa
-
Amanda
: ( chorando)
-
Carlos
: Deixaaaa en paz se non queres ter problemas comigo
-
David
: Ha xuro que volverei esto non vai quedar a si que me he quedado coa vosa cara
-
Carlos
: Estas ven Amanda
-
Amanda
: Si moitas grazas por todo ti ti eres Carlos verdade?
-
Carlos
: Si e ti Amanda verdade?
-
Amanda
: Si a mesma jajajajajajaja ( miranse fijamente con cara de namorados)
-
Ricardo
: Sento se interrumpo algo pero Carlos chamate túa nai
-
Carlos
: Vale dille que vou agora que vou a acompañar a Amanda a casa
-
Amanda
: Moitas grazas Carlos
-
Carlos
: Non hai de que
-
Ricardo
: Bueno pois eu voume para casa que meus pais vanse preocupar maña nos vemos
deicalogo
-
Carlos
e Amanda : Deicalogo
-
Carlos
: ( chama ao timbre da casa da Amanda)
-
Antón
: Amanda que fas con este morto de fame
-
Amanda
: Papa non o trates así por moi imposible que che parezca a xente que non e de
clase alta tamén e boa xente
-
Antón
: Bueno como che volva a ver cerca de Amanda imos ter un problema ti e mais eu
-
Carlos
: Pero se eu so viñen…………. (pechalle a porta da casa)
-
Ofelia
: Carliños, Carliños non me gusta que estes a ta tan tarde por fora veña vamos
para casa
-
Carlos
: Hoxe coñecin a unha muller moi fermosa. Chamase Amanda
-
Ofelia
: Carliños, Carliños non te metas en lios que eles teñen un nivel social moito
mais alto ca o noso
-
Carlos
: Pero madre non sexas asi
Ao día seguinte
-
Carlos
: vos días a todos
-
Xabier
: Bo día Carlos hoxe vexoche moi feliz acaso coñeciche a algunha moziña fermosa
-
Ofelia
: Si pero eu xa lle dixen que non pode ser
-
Carlos
: Pero porque!!!!
-
Xabier
: E logo porque non pode ser
-
Ofelia
: Gustalle Amanda a filla pequena de Heminia e Antón
-
Xabier
: Pois vouche dicir a verdade Ofelia a min pareceme que Carlos debe loitar polos
seus sonos
-
Ofelia
: Pero Xabier non digas tonterias!!!!!
-
Xabier
: Non as digo e ao meu irmán pasoulle o mesmo e faleceu fai dos anos por depresión
que queres que ao noso Carliños lle pase o mesmo
-
Ofelia
: Non pero Antón e un home moi poderoso e teño medo de que lle intente facer
algo
-
Xabier
: Como ese lle poña un man encima ao meu fillo vai ter un problema
-
Carlos
: Gracias padre eres o mellor!!!!
-
Pablo
: Hai si con que namorado eh pois xa lle direi a Antonia que a irmá maior de
Amanda que meu irmán esta loquiño pola súa irmá
-
Carlos
: Nin se te ocurra!!!!
-
Pablo
: Jajajajjajajaj pero si se puxo colorado e todo!!!!
-
Ofelia
: Pablo non sexas malo co teu irmán
-
Pablo
: jajajajajjajajjaja vale logo xa lle mirarei logo o diario
-
Carlos
: Pero se non teño diario
-
Pablo
: Xa pero os enamorados fan moitas locuras jajajajajjaja
-
Carlos
: Seras imbecil
-
Ofelia
: E veña acabouse a pelexa e ide rápido que ides a perder o autobus
-
Carlos
e Pablo : Vale pois adeus madre
-
Ofelia
: Adeus meus fillos
-
Xabier
: Hai quen nos dera ter outra vez toda a vida por diante
-
Ofelia
: Ala xa me deixaches sen apetito
-
Xabier
: E logo????
-
Ofelia
: Porque teño 44 anos e non querería volver a ser unha ama de casa como cando
casamos
-
Xabier
: Veña logo voume a traballar adeus
-
Ofelia
: Adeus cariño coidate
-
Adrián
: Bos días Antón vera e que teño que
falar contigo
-
Antón
: Ha claro que si Adrián e un honor que veñas a nosa casa
-
Adrián
: Vera e que hoxe vin a Amanda a túa filla e Carlos dandose un bico no
instituto
-
Antón
: Sera posible ese morto de fame quere aproveitarse da miña filla para quedarse
coa miña herencia
-
Adrián
: Eu non sei que facer eu quero a túa filla e non quero perdel
-
Antón
: Non pasa nada ese morto de fame non se vai a volver a acercar a miña filla digocho
eu
-
Adrián
: Moitas grazas quedome moito mais tranquilo
-
Antón
: Non te preocupes Adrián todo vai a sair ben
-
Adrián
: Adeus e moitas grazas por todo
-
Antón
: A ti a ti. ( chama por telefono) hola Sergio vera vostede e que vasme ter que
facer un traballiño dille a David que vos quero aquí nunha hora e sede
puntuales se non queredes ter problemas
-
Carlos
: Amanda teño medo
-
Amanda
: De que ?
-
Carlos
: De que por algunha razon nos separemos e non te poida volver a ver
-
Amanda
: Iso non vai pasar Carlos porque o noso amor e indestructible
-
Carlos
: Gracias Amanda quedome moito mais tranquilo ( danse unha aperta)
-
Carlos
: ( indo para casa) Hai son tan feliz de verdade non poido ser mais feliz
-
Sergio
: (botalle cloroformo por detrais ) dulces sonos Carliños dulces sonos
-
David
: E agora hai que levarllo ao patrón
-
Sergio
: Teño unha idea mellor faime caso
Pola Noite
-
Herminia
: Amanda chegou unha carta ao teu nome ven a collela
-
Amanda
: Que curiosidade de quen sera
Para Amanda :
Hola Amanda que
sepas que hemos secuestrado ao teu mozo Carlos. Se queres volver a velo con
vida esperamosche hoxe as doce da noite no parque dos castaños. Como vexamos a
un so policia morredes todos
-
Amanda
: (chorando) mama salgo un momento
-
Herminia
: Vale filla pero volve pronto ( vaise Amanda)
-
Antón
: Deus onde se habrán metido este inutiles de Sergio e David
-
Herminia
: E logo porque os buscas tanto
-
Antón
: Pois buscoos porque dixenlles que secuestraran a ese morto de fame de Carlos
para darlle unha lección e que non se volvera acercar a nosa filla Amanda
-
Herminia
: Antón chama a policia
-
Antón
: Porque o dis?
-
Herminia
: Acaba de irse da casa Amanda chorando e eu creo que pode ser cousa de Sergio e de David
-
Antón
: Deus mio eso e terrible. Como lle poñan unha man enriba a nos Amanda vanse
enterar do que e bo
-
Amanda
: Hola hai alguen?
-
Sergio
e David : ( encapuchados) as máns ven altas
-
Amanda
: Onde sta meu Carliños
-
Sergio
: O teu Carliños esta ali amordazado
-
David
: ( colle a Amanda por detrais) veña ti veste con nos
-
Amanda
: Ha socorro
-
Policia
: E quetos ahí as mans ven altas veña rapidiño
-
Carlos
: ( dase soltado) Amanda amor mi aguanta
-
David
: Quieto ahí Carlos
-
Sergio
: Como vos acerquedes un so paso matamos a Amanda
-
David
: Carlos son moitos mellor fuxamos e xa volveremos
-
Sergio
: Tes razón imos logo ( saen correndo)
-
Herminia
: Amanda miña filla estas ven
-
Antón
: Sabes que Carliños o que fixeches hoxe foi moi heroico. Doute a mano de
Amanda e espero non ter que arrepentirse
-
Carlos
: Asi sera ( danse a man)
-
Antón:
Policia quero que vaian tras deses dous para metelos na carcel
-
Policia
: Por supuesto don Antón hiniciaremos unha operación de busqueda e captura
-
Antón
: Espero que asi sea adeus
-
Antonia
: Papa espera
-
Antón
: Dime filliña que queres diñeiro para quedar coas amiguiñas
-
Antonia
: Non era para comentarte que Pablo e mais eu estamos saindo
-
Antón
: Que veña Pablo agora mesmo
-
Antonia
: Vale vou chamalo
-
Pablo
: Aquí estou don Antón
-
Antón
: Teu irmán fixome aprender unha lección
-
Pablo:
Cal?
-
Antón
: Que a xente de clase alta non e a mellor por eso vouvos deixar sair xuntos
pero espero que sexas como o teu irmán
-
Pablo:
Non se decepcionara señor ( danse a man)
-
Antón
: Eso espero
-
Adrián
: Se pode saber que facedes os dous xuntos
-
Carlos
: Porque somos mozos entendesme ou cho explico con mazas
-
Amanda
: Veras Adrián sinto moito pero Carlos e mais eu estamos namorados
-
Adrián
: Iso non pode ser vou falar agora mesmo con teu pai Amanda para que mo explique
-
Carlos
e Amanda : Vai logo
-
Adrián
: Que e iso que me han contado Amanda e mais o imbecil de Carlos que son mozos
-
Antón
: Sinto moito Adrián pero ainda que economicamente ti es mellor partido el e
mais valiente e ten mellor corazón
Adrián :
-
Adrián
: Isto isto eu non mo esperaba de ti ( vaise)
-
Carlos
e Amanda : Hai somos tan felices
-
Ricardo
e Marta : E que aquí non sodes vos so unicos namorados
-
Carlos
: E logo?
-
Ricardo
: Veras e que……
-
Carlos
: E que que
-
Ricardo
: Marta e mais eu imos xa somos oficialmente mozos
-
Amanda
: Canto me alegro
-
Carlos
: Que notición mais inesperado
-
Marta
: Pois para min non e esto o mais inesperado
-
Amanda
: E logo que e o mais inesperado?
-
Marta
: O mais inesperado e que Antón deixaravos sair eso si que foi inesperado
-
Ricardo
Amanda e Carlos : Si ahí tes razón jajajajajjajajajajaj
-
Marta
: A que si jajajajajajajajaj
-
Marta
Ricardo Amanda e Carlos : Jaajajjajajajajajajj
-
Amanda
: Pero eu ainda sigo preocupada
-
Ricardo
: E logo?
-
Amanda
: Porque mentras non se sepa onde estan Sergio e David seguimos en perigo de
morte
-
Carlos
: Tranquila Amanda todo vai sair ben ( danse un abrazo)
-
Marta
: Hui que romántico jajajajjajaja
-
Todos
: Siiiiiiii jajajajajajajjajajaj
Ao día
seguinte
-
David
: ( entrando na cova na que se
refuxiaron os dous para fuxir da policia) xa trouxen comida Sergio, Sergio,
Sergio reacciona. Ai Deus meu que o comeron os lobos
Na comisaria
-
David
: Hola veño a entregarme eu mesmo
-
Policia
: E logo?
-
David
: ( chorando e histerico) os lobos comeronse a Sergio
-
Policia
: Veña xa pasou xa pasou pero queda vostede detido por intento de secuestro
Mais tarde
-
Policia
: David tes visita
-
David
: Quenes son
-
Antón
: Son eu porco e podoche asegurar de que vou facer todo o posible para que non
saias da carcere no que te queda de vida
-
David
: ( chorando) non porfavor porfavor fagase en mi a súa voluntade
-
Amanda
: Padre non sexas tan duro
-
Carlos
: Antón ten razón este porco ten que pagar polos seus pecados e polos seus delitos
-
Amanda
: Tedes razón estacha moi ben David
-
David
: ( chorando) Non Amanda non sexas asi por deus cho pido (vanse)
-
David
: Nonnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnn ( gritando)
Ao día
seguinte
-
Policia
: ( chama a porta da casa de Antón e Herminia)
-
Antón
: Si digame
-
Policia
: Non sabe vostede o perigo que pasou
-
Antón
: Porque o di
-
Policia
: Porque esa persona que tiña vostede contratada non se chamaba Sergio non era
o terrorista mais buscado en Francia Inglaterra Holanda e Alemania
-
Amanda
: ( ven chorando)
-
Antón
: Que che pasou miña filla
-
Amanda
: Papa mama colleu o coche e tiña unha bomba que se cree que puso Sergio antes
de morrer
-
Antón
: En que hospital esta túa nai
-
Amanda
: ( chorando) en ningun faleceu cando explotou a bomba
-
Antón
: ( aguantandose as bagoas) iso iso non pode ser
-
Amanda:
sintoo moito
Cinco meses despois
-
Carlos
: Sintoo moito Amanda
-
Amanda
: Agora so te teño a ti
-
Carlos
: Dende que morreu o teu pai por depresión fai duas semanas despois de que morrera
a túa nai
-
Amanda
: Pero esta historia ten moraleja
-
Carlos
: Cal?
-
Amanda
: Que o destino e caprichoso e que igual que hoxe eres feliz maña podes estar
pudrido na merda
-
Carlos
: Eu tamen lle vexo outra moraleja
-
Amanda
: Cal?
-
Carlos
: Que por moito diñeiro que se teña a saude e o amor son o mais imporatnte na
vida
-
Amanda
: Pero eu teño amor o teu a grazas a ti eu non me vou entristecer
-
Carlos
: Eres a mellor
-
Amanda
: ( DANSE UNHA APERTA)
Fin? Etse libro se escribió el 23 de diciembre de 2013
-
-
