Amor Imposible escrito por Pedro Luis López Morillo

Pedro Luis López Morillo

En gallego J

 

Sera traducido a Castellano en Enero de 2014 J

 

 

Carlos : Protagonista

-Amanda : Protagonista

-Herminia : Nai da protagonista

-Anton : Pai da protagonista

-Xabier : Pai do protagonista

-Ofelia : Nai do protagonista

- Ricardo : Mellor amigo do protagonista

- Marta : Mellor amiga da protagonista

- Pablo : Hermano do protagonista

- Antonia : Hermana da protagonista

-Adrían : Rival de Carlos

- Catherina : Rival de Amanda

- David e Sergio : Os malos da película

 

 

 

Mentras ceaban

-        Herminia : Bueno Amanda xa pensaches con quen casar?

-        Amanda : Xa empezamos outra vez xa sabedes que non me gusta falar diso

-        Anton : Dame o mesmo que non che guste que te falen diso xa sabes que tes que ir pensando en eso

-        Amanda : E que non entendo por que teño que pensar xa niso se so teño 13 anos

-        Anton : Pois por eso mismo esta e a idades mais influenciable en canto ao amor por eso temos que protexerte ds mortos de fame e emparexarte con xente do noso nivel como por exemplo os Pérez

-        Amanda : E dalle que non me cae ben Adrián e ben sabes que non vou querer casar con el

-        Herminia : Amanda non te cabrees o teu pai faino por ben

-        Amanda : Non porque se deverdade  se preocupara por min non me quereria emparexar con Adrián

-        Anton : Non podias haber saido a túa irma Antonia verdade tiñas que ser unha liberal

-        Amanda : Mira papa pensa o que queiras pero non penso seguir con esta convesacion voume a dar unha volta

-        Antón : Amanda proivoche que vaias a ningunha parte volve aquí agora mesmo

-        Amanda : Adeus

-        Antón : Eu non sei que vou facer con esat picara non o sei

-        Herminia : Tranquilo Antón non te extreses

 

 

 

-        Amanda : Nadie me entende non lles importo o unico que queren e que o seu estatus social non baixe

-        David : Queta esto e un secostro as manos ven altas

-        Amanda : Haaaa socorro!!!!!!!!!

-        Carlos : Que ha sido eso pareceume como se fora un grito. Non Amanda esta en peligro debo ir a rescatala

-        Ricardo : Espera que chamo a policia

-        Carlos : Non hai tempo

-        David : Vamos chorica e como grites cravote a navaxa

-        Amanda : ( chorando)

-        Carlos : Deixaaaa en paz se non queres ter problemas comigo

-        David : Ha xuro que volverei esto non vai quedar a si que me he quedado coa vosa cara

-        Carlos : Estas ven Amanda

-        Amanda : Si moitas grazas por todo ti ti eres Carlos verdade?

-        Carlos : Si e ti Amanda verdade?

-        Amanda : Si a mesma jajajajajajaja ( miranse fijamente con cara de namorados)

-        Ricardo : Sento se interrumpo algo pero Carlos chamate túa nai

-        Carlos : Vale dille que vou agora que vou a acompañar a Amanda a casa

-        Amanda : Moitas grazas Carlos

-        Carlos : Non hai de que

-        Ricardo : Bueno pois eu voume para casa que meus pais vanse preocupar maña nos vemos deicalogo

-        Carlos e Amanda : Deicalogo

 

 

-        Carlos : ( chama ao timbre da casa da Amanda)

-        Antón : Amanda que fas con este morto de fame

-        Amanda : Papa non o trates así por moi imposible que che parezca a xente que non e de clase alta tamén e boa xente

-        Antón : Bueno como che volva a ver cerca de Amanda imos ter un problema ti e mais eu

-        Carlos : Pero se eu so viñen…………. (pechalle a porta da casa)

-        Ofelia : Carliños, Carliños non me gusta que estes a ta tan tarde por fora veña vamos para casa

-        Carlos : Hoxe coñecin a unha muller moi fermosa. Chamase Amanda

-        Ofelia : Carliños, Carliños non te metas en lios que eles teñen un nivel social moito mais alto ca o noso

-        Carlos : Pero madre non sexas asi

 

 

                                                  Ao día seguinte

 

 

-        Carlos : vos días a todos

-        Xabier : Bo día Carlos hoxe vexoche moi feliz acaso coñeciche a algunha moziña fermosa

-        Ofelia : Si pero eu xa lle dixen que non pode ser

-        Carlos : Pero porque!!!!

-        Xabier : E logo porque non pode ser

-        Ofelia : Gustalle Amanda a filla pequena de Heminia e Antón

-        Xabier : Pois vouche dicir a verdade Ofelia a min pareceme que Carlos debe loitar polos seus sonos

-        Ofelia : Pero Xabier non digas tonterias!!!!!

-        Xabier : Non as digo e ao meu irmán pasoulle o mesmo e faleceu fai dos anos por depresión que queres que ao noso Carliños lle pase o mesmo

-        Ofelia : Non pero Antón e un home moi poderoso e teño medo de que lle intente facer algo

-        Xabier : Como ese lle poña un man encima ao meu fillo vai ter un problema

-        Carlos : Gracias padre eres o mellor!!!!

-        Pablo : Hai si con que namorado eh pois xa lle direi a Antonia que a irmá maior de Amanda que meu irmán esta loquiño pola súa irmá

-        Carlos : Nin se te ocurra!!!!

-        Pablo : Jajajajjajajaj pero si se puxo colorado e todo!!!!

-        Ofelia : Pablo non sexas malo co teu irmán

-        Pablo : jajajajajjajajjaja vale logo xa lle mirarei logo o diario

-        Carlos : Pero se non teño diario

-        Pablo : Xa pero os enamorados fan moitas locuras jajajajajjaja

-        Carlos : Seras imbecil

-        Ofelia : E veña acabouse a pelexa e ide rápido que ides a perder o autobus

-        Carlos e Pablo : Vale pois adeus madre

-        Ofelia : Adeus meus fillos

-        Xabier : Hai quen nos dera ter outra vez toda a vida por diante

-        Ofelia : Ala xa me deixaches sen apetito

-        Xabier : E logo????

-        Ofelia : Porque teño 44 anos e non querería volver a ser unha ama de casa como cando casamos

-        Xabier : Veña logo voume a traballar adeus

-        Ofelia : Adeus cariño coidate

 

 

 

-        Adrián : Bos días Antón vera  e que teño que falar contigo

-        Antón : Ha claro que si Adrián e un honor que veñas a nosa casa

-        Adrián : Vera e que hoxe vin a Amanda a túa filla e Carlos dandose un bico no instituto

-        Antón : Sera posible ese morto de fame quere aproveitarse da miña filla para quedarse coa miña herencia

-        Adrián : Eu non sei que facer eu quero a túa filla e non quero perdel

-        Antón : Non pasa nada ese morto de fame non se vai a volver a acercar a miña filla digocho eu

-        Adrián : Moitas grazas quedome moito mais tranquilo

-        Antón : Non te preocupes Adrián todo vai a sair ben

-        Adrián : Adeus e moitas grazas por todo

-        Antón : A ti a ti. ( chama por telefono) hola Sergio vera vostede e que vasme ter que facer un traballiño dille a David que vos quero aquí nunha hora e sede puntuales se  non queredes ter problemas

 

 

 

-        Carlos : Amanda teño medo

-        Amanda : De que ?

-        Carlos : De que por algunha razon nos separemos e non te poida volver a ver

-        Amanda : Iso non vai pasar Carlos porque o noso amor e indestructible

-        Carlos : Gracias Amanda quedome moito mais tranquilo ( danse unha aperta)

 

 

-        Carlos : ( indo para casa) Hai son tan feliz de verdade non poido ser mais feliz

-        Sergio : (botalle cloroformo por detrais ) dulces sonos Carliños dulces sonos

-        David : E agora hai que levarllo ao patrón

-        Sergio : Teño unha idea mellor faime caso

                                               Pola Noite

-        Herminia : Amanda chegou unha carta ao teu nome ven a collela

-        Amanda : Que curiosidade de quen sera

Para Amanda :

Hola Amanda que sepas que hemos secuestrado ao teu mozo Carlos. Se queres volver a velo con vida esperamosche hoxe as doce da noite no parque dos castaños. Como vexamos a un so policia morredes todos

-        Amanda : (chorando) mama salgo un momento

-        Herminia : Vale filla pero volve pronto ( vaise Amanda)

-        Antón : Deus onde se habrán metido este inutiles de Sergio e David

-        Herminia : E logo porque os buscas tanto

-        Antón : Pois buscoos porque dixenlles que secuestraran a ese morto de fame de Carlos para darlle unha lección e que non se volvera acercar a nosa filla Amanda

-        Herminia : Antón chama a policia

-        Antón : Porque o dis?

-        Herminia : Acaba de irse da casa Amanda chorando e eu creo  que pode ser cousa de Sergio e de David

-        Antón : Deus mio eso e terrible. Como lle poñan unha man enriba a nos Amanda vanse enterar do que e bo

 

-        Amanda : Hola hai alguen?

 

-        Sergio e David : ( encapuchados) as máns ven altas

 

-        Amanda : Onde sta meu Carliños

 

 

 

-        Sergio : O teu Carliños esta ali amordazado

 

-        David : ( colle a Amanda por detrais) veña ti veste con nos

 

-        Amanda : Ha socorro

 

-        Policia : E quetos ahí as mans ven altas veña rapidiño

 

-        Carlos : ( dase soltado) Amanda amor mi aguanta

 

-        David : Quieto ahí Carlos

 

-        Sergio : Como vos acerquedes un so paso matamos a Amanda

 

-        David : Carlos son moitos mellor fuxamos e xa volveremos

 

-        Sergio : Tes razón imos logo ( saen correndo)

 

-        Herminia : Amanda miña filla estas ven

 

-        Antón : Sabes que Carliños o que fixeches hoxe foi moi heroico. Doute a mano de Amanda e espero non ter que arrepentirse

 

-        Carlos : Asi sera ( danse a man)

 

-        Antón: Policia quero que vaian tras deses dous para metelos na carcel

 

-        Policia : Por supuesto don Antón hiniciaremos unha operación de busqueda e captura

 

-        Antón : Espero que asi sea adeus

 

-        Antonia : Papa espera

 

-        Antón : Dime filliña que queres diñeiro para quedar coas amiguiñas

 

-        Antonia : Non era para comentarte que Pablo e mais eu estamos saindo

 

-        Antón : Que veña Pablo agora mesmo

 

-        Antonia : Vale vou chamalo

 

-        Pablo : Aquí estou don Antón

 

-        Antón : Teu irmán fixome aprender unha lección

 

-        Pablo: Cal?

 

-        Antón : Que a xente de clase alta non e a mellor por eso vouvos deixar sair xuntos pero espero que sexas como o teu irmán

 

-        Pablo: Non se decepcionara señor ( danse a man)

 

-        Antón : Eso espero

 

-        Adrián : Se pode saber que facedes os dous xuntos

 

-        Carlos : Porque somos mozos entendesme ou cho explico con mazas

 

-        Amanda : Veras Adrián sinto moito pero Carlos e mais eu estamos namorados

 

-        Adrián : Iso non pode ser vou falar agora mesmo con teu pai Amanda para que mo explique

 

-        Carlos e Amanda : Vai logo

 

-        Adrián : Que e iso que me han contado Amanda e mais o imbecil de Carlos que son mozos

 

-        Antón : Sinto moito Adrián pero ainda que economicamente ti es mellor partido el e mais valiente e ten mellor corazón

 

Adrián :

-        Adrián : Isto isto eu non mo esperaba de ti ( vaise)

 

-        Carlos e Amanda : Hai somos tan felices

 

-        Ricardo e Marta : E que aquí non sodes vos so unicos namorados

 

-        Carlos : E logo?

 

-        Ricardo : Veras e que……

 

-        Carlos : E que que

 

-        Ricardo : Marta e mais eu imos xa somos oficialmente mozos

 

-        Amanda : Canto me alegro

 

-        Carlos : Que notición mais inesperado

 

-        Marta : Pois para min non e esto o mais inesperado

 

-        Amanda : E logo que e o mais inesperado?

 

-        Marta : O mais inesperado e que Antón deixaravos sair eso si que foi inesperado

 

-        Ricardo Amanda e Carlos : Si ahí tes razón jajajajajjajajajajaj

 

-        Marta : A que si jajajajajajajajaj

 

-        Marta Ricardo Amanda e Carlos : Jaajajjajajajajajajj

 

-        Amanda : Pero eu ainda sigo preocupada

 

-        Ricardo : E logo?

 

-        Amanda : Porque mentras non se sepa onde estan Sergio e David seguimos en perigo de morte

 

-        Carlos : Tranquila Amanda todo vai sair ben ( danse un abrazo)

 

-        Marta : Hui que romántico jajajajjajaja

 

-        Todos : Siiiiiiii jajajajajajajjajajaj

 

 

 

 

                                     Ao día seguinte

-        David : ( entrando na cova  na que se refuxiaron os dous para fuxir da policia) xa trouxen comida Sergio, Sergio, Sergio reacciona. Ai Deus meu que o comeron os lobos

 

 

                                           Na comisaria

-        David : Hola veño a entregarme eu mesmo

-        Policia : E logo?

-        David : ( chorando e histerico) os lobos comeronse a Sergio

-        Policia : Veña xa pasou xa pasou pero queda vostede detido por intento de secuestro

 

                                              Mais tarde

-        Policia : David tes visita

-        David : Quenes son

-        Antón : Son eu porco e podoche asegurar de que vou facer todo o posible para que non saias da carcere no que te queda de vida

-        David : ( chorando) non porfavor porfavor fagase en mi a súa voluntade

-        Amanda : Padre non sexas tan duro

-        Carlos : Antón ten razón este porco ten que pagar polos seus pecados e polos seus delitos

-        Amanda : Tedes razón estacha moi ben David

-        David : ( chorando) Non Amanda non sexas asi por deus cho pido (vanse)

-        David : Nonnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnn ( gritando)

 

                                         Ao día seguinte

-        Policia : ( chama a porta da casa de Antón e Herminia)

-        Antón : Si digame

-        Policia : Non sabe vostede o perigo que pasou

-        Antón : Porque o di

-        Policia : Porque esa persona que tiña vostede contratada non se chamaba Sergio non era o terrorista mais buscado en Francia Inglaterra Holanda e Alemania

-        Amanda : ( ven chorando)

 

-        Antón : Que che pasou miña filla

-        Amanda : Papa mama colleu o coche e tiña unha bomba que se cree que puso Sergio antes de morrer

-        Antón : En que hospital esta túa nai

-        Amanda : ( chorando) en ningun faleceu cando explotou a bomba

-        Antón : ( aguantandose as bagoas) iso iso non pode ser

-        Amanda: sintoo moito

 

                                   Cinco meses despois

-        Carlos : Sintoo moito Amanda

-        Amanda : Agora so te teño a ti

-        Carlos : Dende que morreu o teu pai por depresión fai duas semanas despois de que morrera a túa nai

-        Amanda : Pero esta historia ten moraleja

-        Carlos : Cal?

-        Amanda : Que o destino e caprichoso e que igual que hoxe eres feliz maña podes estar pudrido na merda

-        Carlos : Eu tamen lle vexo outra moraleja

-        Amanda : Cal?

-        Carlos : Que por moito diñeiro que se teña a saude e o amor son o mais imporatnte na vida

-        Amanda : Pero eu teño amor o teu a grazas a ti eu non me vou entristecer

-        Carlos : Eres a mellor

-        Amanda : ( DANSE UNHA APERTA)

Fin? Etse libro se escribió el 23 de diciembre de 2013

-         

-